 |
|
Ömer
F. ÖZEN |
|
Biz Iskalıyor muyuz Yaşamı?
Cıvıltılar kesildi
birden sokakta; ne kuş sesleri, ne çocuk... Çocuklar daha dün anne-babalarının elinden tutmuş cadılar bayramında sokak sokak, kapı kapı dolanıp kendileri için hazırlanmış şekerlemeleri ceplerine dolduruyorlardı. Yeşildi, mordu, allı pulluydu ağaçlar.. Maviydi gök
yüzü... Gökyüzünü bizim sıvacı Ali sıvamış; ağır, kül rengi bir havası var.. Bir daha ne zaman alır da eline malayı maviye boyar... Ya da kumlu kâğıdı bastırıp aşındırır, gül yüzlü bir mavi açar gökyüzüne... kimbilir... *** Bu yazımda siyasetten
söz etmek istemiyorum, yaşamın bir siyaset olduğunu bilsem de... Bu güz Montreal'in allı - yeşilli, morlu renklerini yaşayamadım ben... Koşturdum kentin kalabalığında... Yaşayanları görsem, onlara imrenerek bakacağım; gözlerinde, saçlarında yaşayacağım Montreal'in allı yeşilli, morlu güzünü... Gözlerine takılıp çıkacağım Mont-Royal tepesine, sık ağaçlıkların bulunduğu du Lorimier Sokağı'na... Ya da Rouge-Mont'un keçi yollarına.... Elma toplamaya
da gitmedim.. Yaşamı ıskalıyor muyuz ne? İstanbul, burnumuzun
ucunda tüten... Ankara, İzmir... Ya da Dersim'in
Munzur'u.. Urfa'nın Karakoyun'u,
Babo'nun Dağı'na kimse çıkmıyor.. Dolu dizgin yokluğa mı gidiyoruz ey sevgili, Kuzey Amerika'nın dolu dizgin yaşamında!? Kendimizi mi aşındırıyoruz, geçmişi mi, geleceği mi?.. Iskalıyor muyuz yaşamı? Bebelerimiz video oyunlarının başında ya da internette, hiç görmedikleri, görmeyecekleri sanal kişiliklerle 'çet'lerde geçiriyor yaşamı.... Biz... Biz ıskalıyor muyuz yaşamı ey sevgili?
Yazarın önceki
yazıları: |
