 |
|
Celal
UÇAR
Perdeci |
 |
|
Sevgili okurlarım 'ateş düştüğü yeri yakar' sözüne atfen yazıma başlamak isterim. Bence göreceli bir doğruluk taşıyor. Gerek Türkiye'de gerek Kanada'da dostlarımın, arkadaşlarımın, ahbaplarımın ve akrabalarımın tek erkek kardeşimi yitirmenin acısını yürekten paylaşmaları bu söze paylaşımcılık, kederde ve tasada bölüşümcülükle toplumsal anlamlar yüklememiz gerektiğini bana düşündürdü. Uçar ailesi olarak kapitalist dünyanın ürettiği (aç gözlü ve daha fazla kâr elde etme uğruna yaşadığımız dünyanın doğallığı bozmaları sonucunda oluşan) kanser hastalığına en değerli aile bireyimizin yenik düşmesini acıyla ve çaresizce gözlemledik ve yaşadık. Özellikle de son iki ayda mum gibi eriyip tükenmesini hep beraber yaşadık. Eşyanın tabiatı gereği bize biçilen kadere öfkelendik. Yaşamımın geri kalanında kansere karşı, dünya insanlığının baş belası ekonomik sistemlerin en kanserlisi olan kapitalizme karşı savaşımı sürdürmeye karar verdim. Mustafa Kemal yüreği insan sevgisiyle dolu duygusal, zarif, iyi ve güzel olan her şeye beyni ve yüreği açık bir beyefendiydi. Dostluğundan ve insan ilişkilerinden kendisi için hiçbir şey talep etmezdi. Onunla arkadaşlığınız ve dostluğunuz sadece size gurur ve mutluluk verirdi. Hatalarından dolayı kimseyi sorguya çekmez, tam tersine hatalarınızı kendi güzel huy ve davranışlarıyla, size bile belli etmemeye çalışırdı. Sizin için, size belli etmeden hatalarınızı telafi etmeye uğraşırdı. Büyük - küçük herkese aynı eşit mesafede yaklaşır, kimseye saygısızlık etmezdi. Kanser olmuş, kapitalist sistemin alkol ve uyuşturucu bağımlısı kurbanlarına çok acır ve onlara yardım etmek için çalışmalarına katılır, orada dersler ve atölye çalışmaları yapardı. NA Kadıköy empati grubunda (Adsız Narkotik-Narkotics Anonymous) boş zamanlarında gönüllü çalışmalar yapardı. Düşene ve çaresiz olana elini uzatmak için her işini bırakırdı. Kendi yaşamını unuturdu. Karşısında yardıma ihtiyacı olan kişiyle bütünleşerek, onu en az kendisi kadar anlar ve olabilirse ona yol aşmaya çalışırdı. NA'daki çalışmalarında söylediği bir sözü yardım ettiği kişiler bana aktardıklarında Mustafa Kemal'in adına yaraşır liderlik vasfını görmüş oldum…: 'Birbirimize elimizi uzatmak bizi özgürleştirecek mücadelenin başlangıcıdır. Bu bizi hapseden duvarları yıkacaktır. Birbirimize ellerimizi uzatarak, ortak olarak sahip olduğumuz ve zaman zaman kontrol edemediğimiz öfke ve korkuyu paylaşmayı öğreniriz. Yeni şeyler aydınlandıkça, yenilendiğimizi hissederiz.'…. Mustafa Kemal aynı zamanda bir sanatçıydı, düşünürdü ve yazılar, şiirler yazardı. Mavi Gözlü Dev, Eve dönüş, Zincirbozan ve Beyaz Melek gibi filmlerde, Küçük Kadınlar, Hatırla Sevgili, Annem, Arka sokaklar, Kalp gözü, Cennet Mahallesi, Kaybolan Yıllar, Sır Kapısı, Şubat Soğuğu, Fedai, Küçük Hanımefendi ve Kader gibi Tv dizilerinde oyunculuk yapmıştı. Günde yaklaşık 4 ile 6 saat arasında kitap okurdu. Her gün yeni bir şeyler öğrenir ve bunu yakın çevresiyle hemen paylaşırdı. Çok ustaca çay demlerdi; zamanlaması mükemmeldi. Hiç boşverci olmadı. Çok şık giyinirdi. Elbiseleri her zaman temiz ve yeni dururdu. Tıraş olmadan sokağa çıkmaz, yaşadığı çevrede herkesle selamlaşır, hal hatır sorardı. Çocukluk ve yakın arkadaşlarının deyimiyle Rüzgâr Kemal'di o. Bir tatlı meltem
rüzgârı gibi yaşamımıza estin gittin. Her içimi ısıtan ılık rüzgârda
sen olacaksın. Ve ben, her sıcak insanlık rüzgârına Mustafa
Kemal Rüzgârı diyeceğim bundan böyle, Kardeşim Rüzgâr.
|
|
