 |
|
Beste
BARKİ
İlk Defa |
 |
|
Babam Kabataş Lisesi'nde öğrenci olduğu yıllarda okuldan Eminönü'ne yürüdüklerini anlatırdı. Ne kadar uzak diye düşündüğümü anımsarım. Sonraları herkesin yürüyüş anıları şakaya dönüştü. Yürüyüş konusunda fıkralar, 'ben senin yaşındayken şuradan şuraya yürürdüm' diye başlardı. Geçenlerde kızımın dikkatime getirdiği yürümek konulu bir makale ile yürümek, anılar ve Montreal bir araya geldi düşüncelerimizde.
Kanadalı yazar
ve gazeteci Chris Turner Canadian Geographic dergisinin Temmuz-Ağustos
2012 sayısında This is your city on foot başlıklı
makalesinde yürüyerek gidebildiği mesafelerden sözediyor. Bu merakı
dolayısıyla İtalyan fizikçi Cesare Marchetti'nin araştırmalarını
öğrendiğini anlatıyor. Marchetti enerji konusunu araştırırken
ilgisi giderek enerji sistemlerine odaklanıyor. 1994 yılında yayımlanan
bir araştırmasıyla Marchetti Sabit'i denen matematiksel bir
sabit ortaya çıkıyor. Bu da, kültür, sınıf, inanç ve teknoloji kullanımı
ne olursa olsun her insanın bir noktadan diğerine ulaşmak için harcadığı
sürenin ortalama bir saat olduğu gerçeği. Bu bilginin
ışığında pek çok şey aydınlanıyor. 10000 yıldan uzun bir süre boyunca
insanlar coğrafyaya evlerini, topluluklarını bu gerçeğe göre yerleştirmişler.
Son 100 yıla kadar da günlük yaşamlarında gidiş gelişlerini birer
saatlik yürüyüşlerle gerçekleştirmişler. Turner neden bunun
böyle olduğunu ve neden yerleşim ve ulaşım araştırmalarının sonuçlarıyla
yolculuk edenlerin sonraki davranışlarının örtüşmediğini şöyle dile
getiriyor: 19. yüzyılın ortalarına kadar at varlıklıların ulaşım
aracı. Tren ve gemi yolculukları da ancak uzun mesafeler için kullanılıyor.
Herkes yürüyor. İnsanın bir saatte yürüdüğü mesafe de 5 km kadar.
Bu ölçü bizi yönlendiriyor.
Turner, Kanada şehirlerinde bir saatte nereden nereye gidebileceğini araştırmaya karar veriyor. Eski tabirle şehirleri arşınlıyor. Montreal'de Ortaçağ kasabasına en benzer yerin Eski Montreal olduğu düşüncesiyle şehrin eski duvarları boyunca yaptığı yürüyüşü, blv. St. Laurent üzerinden başlayarak, rue St. Antoine, rue Berri, rue de la Commune, rue McGill, rue St. Jacques ve yine blv. St. Laurent'ta yürüyerek 50 dakikada tamamlıyor. Biz de bunu deneyebileceğimize karar verdik. Rue McGill'den aşağıya inip rue de la Commune üzerinde yürürken, eğer yürüyüşümüzü bir saatte tamamlamak istiyorsak, sanki bir yere yetişecekmişizcesine hızlı yürümemiz gerektiğini anladık. İşte o zaman ılık ve pırıl pırıl sonbahar gününün keyfine kaptırdık kendimizi. Nasıl olsa Turner layıkıyla denemiş bu yürüyüşü. Yazarın değindiği
başka hususlar da, yürüyüşün sağladığı bambaşka bakış açısı, değişik
görüntüler, her gün vasıtayla geçtiğimiz yerlerde yürüsek bile,
dikkatimizi ummadığımız şeylerin çekeceği, yürüyüşün insanın ruhunu
dinlendirdiği... Ekim -Kasım
2012 Yazarın önceki
yazıları: |
|
