 |
Osman BOLULU Ana Sütüm Benim: Türkçe |
 |
|
Hiçbir
çalıya değmemiş kanadı Benim aradığım; kirli ayakların değmediği ormanlarda pırıl pırıl, şırıl şırıl, doğalında akan duru suya benzer insan sesidir: Dinledikçe beyninize çiçek açtırır, yüzünüze sabah güneşinin ışığını düşürür. Söyleşmeyi, düşünüş bahçesine dönüştüren insan sesi, sizi gülleriyle yelpazeler. O, yalana dolana, yapmacığa bulaşmamış doğal insan sesinde, insanın içtenliğini bulursunuz. Türkçe ezgi ve kurgusunu yitirmemiş insan sesi içimi yıkar, arıtır beni. Sokağa
çıktığımda: Görüntülü iletişim araçlarındaki çiğ ve yayvan ses; güzelim Türkçemin ezgisini bozuyor, düşünüş dizgesini kağşatıyordur. Kapatırım aracı. Yazılı iletişim araçlarındaki pek çok ses; yalaka ağızlıdır. Yayın organını çöp kutusuna atarım. Tiran ağızlı
politik sesin yüzü gülmez. Beyninin arkasındaki kiri kusar. Ağzından
ateş eder. Attığı sis bombasının karanlığında yalanlarını gizlemeye
çalışır. Gözdağı verir, korku salar çevresine. Cumhuriyetli kazanımlarımız,
hepten yok edilecek korkusuna, kuşkusuna düşer, heyheylenirim. Okumak da ses simgesinden (harften) beyne ulaşan sestir. Gecenin ikinci yarısında okumaktan bitkin düşmüşümdür. Kitaplardaki bilge beyinlerle aramdaki bağ gevşemiştir. Kitaplarla, bilgelerle gözel* söyleşiyi, beyinsel algıyı, tamı tamına gerçekleştiremiyorsam, okumayı sürdürmeyi; o bilgelere saygısızlık sayar, kitabımı saygıyla, özenle öperek elimden bırakırım da uyku tutmuyordur. Tutunacak bir
insan sesi ararım. Vakit uygundur, değildir demeden telefona sarılır,
dünyanın neresinde olursa olsun, gerçek bir insan sesine ulaşırım.
Ondan aldığım esenlikle yatağa girer, sabaha, bana ulaşmış o insan
sesinin gücüyle dimdik uyanır, ilk aşka tutulmuş gibi, coşkuyla
işime koyulurum. Duyuş, düşünüş, olanı biteni değerlendiriş, yorumlayışımda onların payı öyle çok ki… Sayın ki, beni ben yapan ben değilim de onlardır. Çığırdığım insanlık türküsünün duru suyu, iç duyarlığını yitirmemiş insandansa, işlenmişi, dokunmuşu bilgelerden, kitaplardandır. İnsan gibi insanın sesi, beyinden beyine köprü kuruyorsa, güzel insanların gönüldeşliği sürüyorsa, dünya karanlığa gömülmeyecektir. "Korkma
oğlum Osman. Yalnız değilsin. Korkup kaçarken burnun çamura batarak
ölmektense, dövüşe dövüşe ölmek yiğitlik, insanlık ödevindir. Diren!" Ocak-Şubat
2015 Yazarın Önceki
Yazıları: |
|
