 |
|
Ömer
F. ÖZEN |
|
Umut Güzeldir! İlkyaz ayları çekingen bir biçimde hafiften kendini gösteriyor. Filizler dinlenceden kalkıyor. Doğa uyanıyor, yenileniyor… Ama benim bereketli doğurgan ülkemin başına sürekli çoraplar örülüyor. Bağnazlıkla, çocuk eğitiminden, insanlıktan nasibini almamış bitakım yaratıklar okullarda öğretmen olarak geçiniyor, bu kara cahillikleriyle yurttaşın cebinden çıkan vergilerle aylık da alıyor. 'Ş'leri söyleyemeyen bir bebeyi, 'öğretmeni' sınıfında tüm arkadaşlarının önünde utandırıyor, 'ş' harfleriyle yazılmış kâğıtları göğsüne iliştirerek eve yolluyor; 'ş' harflerini öğreninceye dek bu kâğıtların göğsünde kalacağını, yoksa kendisini kıtır kıtır keseceğini söyleyebiliyor… Uluslararası basında ve Avrupa Birliği örgütlerinde hükümeti sıkıştırmaya başlayan tepkilerin ardından gazetecilere 'tecavüzcü', 'terörist' diyen Başbakan ve AB Baş Müzakerecisinin 'beyanat'larından sonra apar topar mahkeme 4 (yazıyla dört) gazeteciyi bırakıyor. Yalaka - yandaş basın suspus oluyor. Ama öte yanda hâlâ yüzden fazla (sayıyla 100) aynı durumda olan gazeteci zindanlarda çürümeye devam ediyor. Bu arada, serbest kaldığında duruşunu değiştirmeyen gazeteci, 'bizi buraya tıkan çeteciler, komplocular, buna alet olan savcılar, yargıçlar gelip hesap verecekler, buraya tıkılacaklar' dediği için savcılar tarafından 'soruşturmaya' uğruyor… 1993 yılında Sıvas'ta 35 canı yakanların, nüfus cüzdanı çıkarmış, askere gitmiş, evlenmiş ama devlet tarafından 'bulunamamış' bir kısmını ceza almaktan kurtaran, (bu arada bulunamayanların biri de evinde ecelinden ölünce nerede olduğu 'ortaya çıkıyor') Madımak Davası 'zamanaşımı'na uğratılıyor ve düşürülüyor. Haydarpaşa Garı'ndan sonra Taksim Alanı da birilerine peşkeş çekilmek amacıyla trafikten arındırılıp tecimsel kâr için ağa babaların ağzına atılmaya yelteniliyor. Bir kentin ekinsel kimlik dokusu kâra, ranta kurban ediliyor. Emperyalizm boş durmuyor; Türkiye'yi Suriye'ye sokmak için canla başla çalışıyor. Uluslararası basın - yayın, emperyalizmin sesi görevini yerine getirmek için çoğu kez 15 yirmi kişilik bir gösteriyi bile günlerce manşetten indirmezken, Suriye'de 'dış güçler ülkemizden parmağını çeksin' diyen milyonları, Hatay'da emperyalizme karşı Suriye'nin yanında olduklarını haykıran on binlerce kişinin gösterilerini görmezden geliyor. Bu arada suçüstü yakalanan CNN üretilmiş, gerçeklerle ilgisi olmayan haberleri ortaya çıkınca ne yapacağını şaşırmış bir biçimde, kullandığı muhabiri, 'sen bizim muhabirimiz diilsin, di mi' diye ekrana çıkarıp bir de üstüne tüy dikiyor… Balyoz, Ergenekon davalarında gülünçlükler silsilesi devam ediyor; iddianamedeki suçlamalarda kanıt diye gösterilenlerin sahteliğini ortaya çıkaran sanıklar mahkemeye hakaret ettikleri gerekçesiyle ve savunma yaptıkları için ayrıca cezaya uğruyorlar… Ergenekon diye bir örgütün varlığı mahkemece daha ortaya çıkarılmamışken, İnterpol'e 'bilgi' veren bitakım yargıçlar, bitmemiş bir yargılamayı bitmiş gibi gösterip yargılananların 'terör örgütü üyesi olduklarının kanıtlandığı' yolunda yalan söyleyebiliyorlar… Kanada'da ise Halk Güvenliği Bakanı işkence altında bilgi alınmasına kapı açan izinler verebiliyor, işkenceyi soruşturmanın bir bölümü olarak kabul edebiliyor. Gerekçesi ise 'ülke güvenliği (!)'... İlkyaz aylarından, doğanın uyanışından söz edecektim değil mi? Yine olmadı. Livaneli'nin dinleti sonrası sahnede dediği gibi, 'bizim ülkemiz her şeye karşın güzeldir, umudumuzu yitirmeyeceğiz'… Umut güzeldir... Ama onu değerli kılan, gerçekleşmesi için devinime geçmektir… Ahmed Arif'i anımsamak bir gereksinim oldu: "Kızlarım
/Oğullarım var gelecekte, / Her biri vazgeçilmez cihan parçası /
Kaç bin yıllık hasretimin koncası / Gözlerinden, / Gözlerinden öperim.
/ Bir umudum sende / Anlıyor musun?"
Yazarın önceki
yazıları: |
