 |
|
Ömer
F. ÖZEN |
|
Elbette ki Sevgilim Elbette... Bu ara değişik müzik türleri dinliyorum. Örneğin Fazıl
Say'ı dinliyorum; onun 'Nâzım' ezgisini, Genco
Erkal'lı, Zuhal Olcay'lı... Sonra George Gershwin'in 'Rhapsody in Blue'sunu yorumlayışını, Paganini'yi yorumlayışını... Piyano için yazılan, ancak gitar için uyarlanan ve bu biçimiyle daha çok tanınan, iki biçimini de ayrı ayrı dinlediğim Isaac Albeniz'in 'Asturias'ı beni başka boyutlara taşır... Sonra, umarsız bir aşık, 'oy niye, hele hele niye / ben de vurgunam siye / geceler gel yanıma / türkü söylerem siye' diyerek, Urfa'nın dar sokaklarında gezdirir beni. Pir Sultan, 'bize de Banaz'da Pir Sultan derler' diye çığırıp Sıvas'tan seslenir. Fuzuli, 'Gûl-i ruhsârına karşu gözümden kanlu akar su / Habîbim fasl-ı güldür bu akar sular bulanmaz mı' der, sevdiğine mi, düzene mi bilinmez, sitemlerini sergiler... Sonra sonra bir Aşık Mahzuni çıkar, 'yiğit muhtaç olmuş kuru soğana / bilmem söylesem mi söylemesem mi' diye en çıplak biçimde gerçekleri göz önüne serer... *** Büyük bir dönüştürme eylemi başlatıldı 2001 yılından bu yana. Gerçekte çok eskilere dayanan bir emperyalist eylemdir; ancak 2001 yılında ete kemiğe bürünen, 2002'de de yürürlüğü sokulan geniş bir Türkiye'yi bitirme eylemidir bu. Yan unsurları bu on yıllık süreç içinde en acı biçimde yaşandı. Kabaca sonuçlarıyla anımsarsak; Afganistan, Irak, Mısır, Lübnan, Libya. Şimdi ise hedefte Suriye var; asıl hedef ise çoktan belirlenmiş durumda... Olumsuz gidişin önünü tıkayacak tüm ulusal ve hukuksal güçler birer beşer tam bir cephe savaşıyla ortadan kaldırılıyorlar. Bunu da daha önce birçok kez izlediğimiz üzre, toplumun kendi içinden çıkardıkları güçlere yaptırıyorlar. Aynı senaryonun, oyuncularının değişmesine karşın, değişmeden nasıl uygulanmakta olduğunu tüm açıklığıyla görmek için, Mustafa Kemal Atatürk'ün Söylevi'ni çok iyi okumak gerekiyor. Oyun hiç değişmeden devam ediyor; yine budunsal (etnik) ayrılıkçılık, yine dinsel sömürü... Böl, yönet... Tüm bu emperyalist oyunlara maşa olan temiz Anadolu çocukları, ah bunların ayrımına bir varabilse... *** Kanada'daki
toplumumuz da, bir büyüğümüzün deyişiyle anayurdumuzun kozmik bir
yapısı. Orada olduğu gibi burada da bir Godot beklenmektedir.
Bir ölü toprağı serpilmiş toplum üyelerinin üstüne; sanki tüm kaleleri
alınmış, tüm tersanelerine girilmiş, 'elden ne gelir' yılgınlığıyla
teslim bayrağını çekmeye dünden hazır ve kovuklarında sinmiş biçimde,
giyotine gidecekleri anı bekliyorlar... Ayrımcılıkla, ırkçılıkla, iftirayla, değerleri sömürmekle ve sonsuz bir biçimde emperyalizme hizmette sınır tanımayan sorumsuz at koşturanlara karşı bir devinimde bulunmadan, 'du bakali n'olcek' diyesi beklemedeler... *** Öte yandan
Zülfü'nün umudu yitirmeyen ezgilerinde Nâzım seslenir:
Yazarın önceki
yazıları: |
