 |
|
Ömer
F. ÖZEN |
|
Nerede Kalmıştık?
Yirmiye bir kala biraz hasbıhal edelim mi? Biz bu gazeteyi düşündüğümüzde amacımız toplumu -kafa gettoları da içinde olmak üzere- gettolardan uzak tutmaktı. Kolay bişey olmadığını biliyorduk. Biliyorduk, çünkü bilimsel olarak kanıtlanmıştır ki, küçük bir alışkanlığını bile kişioğlu ve kızı kolay kolay terk edemez. Bu dil alışkanlığı olur, edim alışkanlığı olur vb... Bunların yanında kimlik ve kişilikten uzaklaşma, onları yitirme kaygıları da gelir oturur yüreğine; dolayısıyla dış dünyaya kendini kapatır. Önce kendini güvende duyumsamak ister. Bu en insancıl bir kaygı ve dilektir. Öte yandan, kişioğlu ve kızı -özellikle doğup yetiştiği ortamdan çıkıp dış dünyaya açılan bir kişi- tüm bunların çelişkisi içindedir. Çelişkisi içindedir, çünkü zaten yad ellere kendini atmış kişi, bir eşiği aşmış ve değişimi kendi içinde onaylamıştır. Bundan sonra elbette yine yaşam güvencesi sorunu gelip yerleşir. Bunu da gerçekte dışarı açık olmakla atlatabilecektir. Bizim çıkma
amacımız da buydu zaten; önümüzde yurtdışında yaşayan toplum olarak
Almanya özelinde bir Avrupa deneyimimiz vardı; aynı yanlışları yinelemeden,
kendimize sahip çıkacaktık. Bunu da sadece içimizde değil, geniş
topluma açık ekinsel etkinliklerle, dayanışmayla yerine getirecektik.
Bizim Anadolu kâr amacı gütmeyecekti. Bu, para kazanmaması demek değildi; kuruluşun yaşaması ve ekinsel etkinliklerini sürdürebilmesi için elbette paraya gereksinimi olacaktı. Dolayısıyla kuruluşun kazandığı para yine topluma dönecekti. Ev, araba, hanlar, hamamlar edinme düşünmemişti Bizim Anadolu'yu kuranlar ve onu bugünlere taşıyanlar. Ticaret kötü bir şey değil; devinimin gereği, kişi ve kuruluşların ayakta durması ve geleceği hazırlamak için itici bir güç kuşkusuz. Ama onurluca, ama namusluca... Başında belirlemiş olduğumuz erek ve özgörevimiz sürüyor. Benim bir süredir içinde bulunduğum sağlık sorunlarım bazı çevreleri kaygılandırmış, bazı çevrelerde de el ovuşturmasına neden olmuş olsa da burada olduğumuzu, dimdik ayakta olduğumuzu bildirmek istiyorum. Önümüzdeki dönemde yine devingen ve daha atılımcı bir Bizim Anadolu'ya tanık olacaksınız. Biz gücümüzü toplumumuzdan alıyoruz. Ardımızda herhangi görünmeyen bir güç yok, hiçbir zaman da olmadı. Bu kurum nice gençler yetiştirdi, topluma kazandırdı. O nedenle burada özellikle iletişim okuyan ve yazmayı seven, söyleyecek sözleri olduğuna inanan gençlerimizin gazetemizle iletişime geçmelerini diliyorum. Onlara çağrıda bulunuyorum, burada güzel bir yeriniz var. Bizim Anadolu sizin, onu daha yükseklere taşıyın. Bu arada, bize
öykünenler olacaktır kuşkusuz, başından beri olduğu gibi. Bu da
bizim övüncümüz... Biz sadece Kürt, biz sadece Türkmen, biz sadece Arap, Ermeni, Rum, Laz, Yahudi, Çerkez, Gürcü, Boşnak vb değiliz; ya da Sünni, Alevi, Musevi, Hıristiyan değiliz. İnanan ve inanmayanlar da içinde olmak üzere, bu renkliliği içinde barındıran, her kökeni yücelten Anadolu insanıyız. Bugün buna Türk diyoruz. Kafa karışıklığına uğramadan, tüm renklerimizi seviyoruz. Biz Anadolu ekini içinde yetişmiş, yoğrulmuş ve evrenin her yanına dağılmışız. Bu hoşgörüyü her yere taşımak gibi bir de özgörevimiz var. Burada kendilerini
bilen bazı dostlara da göz kırpmak istiyorum; lütfen ağaca bakıp
ormanı ıskalamayın. Kimseyi senin kaşın şöyle, bedenin böyle, sen
şuralısın diyerek kendinizi gerçek sorunlardan soyutlamayın. Kim
söylemişti; 'küçük adamlar küçük sorunlarla uğraşır, büyük adamlar
büyük tasarılara imza atar'. Siz büyüksünüz, büyüklüğünüzün
gereğini yerine getirin. Ayşenil Ataoğul, Beste Barki, Vartan Hezaran, Engin Aşkın, Celal Uçar, Deniz Barki, Osman Bolulu, Kubilay Gönül, Kerem Saltuk, Sevim Onuralp, Yalçın Diker, Emrullah Güney, Birol Uzunmehmetoğlu, Özgü Özman, Şevket Çorbacıoğlu, Başak S. Muyan, Celil Öztürk, Beysun Örstan (hepsi canlı-kanlı gerçek kişilerdir) ve yer sorunu nedeniyle yer veremediğim Bizim Anadolu'yu gerçekleştiren daha nice dostlara ve okurlarımıza buradan teşekkürlerimle sevgilerimi sunuyorum. İyi ki varsınız...
Yazarın önceki
yazıları: |
