 |
|
Ömer
F. ÖZEN |
|
Vay Benim Köse Sakalım… Neresinden tutsanız dökülüyor. Tam bir us (akıl) tutulması yaşıyoruz. Ülke bitmiş, yanmış, kül olmuş… Küller üzerinde göbek atanlar, birlik için çırpınanlara saldırıyor; o toz toprağı, başından aşağı dökülen 'elenmiş külleri' at gözlüklerine iliştirilmiş pembe gözlüklerle 'Alis'in Harikalar Diyarı' belleyip tepiniyor ha, tepiniyor… Ülke yanmış, bitmiş, kül olmuş… İnanan, kendisinin inandığına inanmayanın düşmanı olmuş, gözünü oymak için fırsat kolluyor, kendine yandaş toplamak için türlü iftiralarla kardeşini linç etmeye çalışıyor… Ülke yanmış, bitmiş kül olmuş… Yüzyıllarca tavukları birbirine karışmış, kız almış kız vermiş bu toprakların güzel insanlarını 'sen ondan farklısın' diyerek birbirlerine kırdırmayı, ha başardı ha başaracaklar… Ülke yanmış, bitmiş kül olmuş… Tüm farklılıkları içinde barındıran, hepsini, renklerini yitirmeden saygıyla, sevgiyle, hoşgörüyle bir arada tutan, laik ulus devlet düzeni tu-kaka edilmiş, kördüşünüyü (inak, dogma) kılavuz belletmişler, 'sen böyle giyiniyorsun, ben böyle giyiniyorum, o zaman sen kâfirsin'e indirgemişler… Ülke yanmış, bitmiş kül olmuş… Emperyalizme ilk tokadı atan, dünya paylaşımcılarını dize getiren bir partinin, yurttaşları ve komşularıyla ateş çemberinden çıkmak için, birlikte barış, hoşgörü içinde yaşamanın açkısı (anahtarı), bu güzel ülkenin olmazsa olmaz ilkelerini çiğneyip emperyalizmin kullandığı dinsel söylemi seçmesi bana başlıktaki deyimi anımsattı. Ülke yanmış, bitmiş kül olmuş… Bu, bana başka bir olayı daha anımsattı. Ülkemizin emperyalizmin kucağına iyiden iyiye oturduğu 12 Eylül 1980 sonrası yeni Anayasa tartışmaları başlatılmıştı… Anayasa halkoylamasında 'hayır'lara yer yoktu. Bu konuda açık-gizli yayın yapan gazeteler kapatılıyor, 'hayır'ı anımsatabilecek karikatürler bile kapanma ve soruşturma nedeni oluyordu. Tek kanallı TRT, sadece yeni Anayasa hakkında olumlu konuşanları yayına çıkarıyordu. Böyle bir ortamda, uzakta yaşayan dindar bir aile büyüğümüz 'çocuklar nasıl düşünüyorlar, bu Anayasa'ya evet oyu mu verelim, hayır oyu mu verelim' diye anneme haber göndermiş. Şimdi olduğu gibi o dönemde de halkın Anayasa'nın içeriğinden haberi yoktu, ülkeye, kendisine ne getireceğini bilmiyordu. Kuşkusuz aile büyüğümüz de bunlardan biriydi. Aile büyüğümüze şuna benzer bir haber gönderdik biz ailenin gençleri olarak: "Bu Anayasa ülkemizi çok geriye götürecek, iç barışı temelden sarsacak. Şu andaki olumsuz ortama bakarak, boşver deyip 'evet' oyu vermek buna ortak olmak olur. Daha sonra 'ellerim kırılsaydı da evet oyu vermeseydim' dememek için, en azından kendi içimizde 'ben ortak olmadım' diyebilmek için 'hayır' oyu verilmeli". Aile büyüğümüz "çocuklar doğru düşünüyor" demiş bu görüşümüze. O günkü Anayasa halkoylamasında biz ailece, herkesin faltaşı açılmış gözlerinin önünde, saydam zarflarda ne olduğu belli olan 'oy'umuzu verdik… O aile büyüğümüz ne yolda oy verdi bilmiyorum, ancak halkoylamasının sonucu yüzde 92,5 ile 'evet'ti. Sonradan çok kişinin, "elimiz kırılsaydı da 'evet' oyu vermeseydik" diye yazıklandığını gördüm…. Hiç sevmediğim bir görüştür ama, şu anda kısa da olsa sığınmak istediğim, Kazancı Bedih'çe topluma yayılan Şair Rıfat'ın bir gazeli. Zaten Şair Rıfat da ileriki dizelerinde 'benim arz etmediğim şah vezir i padişah kaldı' diyerek, yazmış olduğu bu görüşü onaylamadığını gösteriyor: "Tükendi
nakd-i ömrün, dilde sermaye bir ah kaldı Türkçesi: Yaşamımın
sonuna vardım, dilimde bana sadece bir 'ah' kaldı O gerçek 'Kurtarıcı'nın sen olduğunu biliyorsun, değil mi? 17 Haziran
2014 Yazarın önceki
yazıları: |
